Mama omhelst haar door kanker gevelde zoon nog een laatste keer.

Het verhaal van de 10-jarige Derek Madsen uit de Californische stad Sacramento in de VS is hartverscheurend. Het begint als bij Derek in de zomer van 2005 neuroblastoom vastgesteld wordt: een zeldzame kankersoort die meestal kinderen treft. Het gevecht tegen de kanker vergt van hem en van zijn moeder Cindy French het uiterste.

De fotografe Renée C. Byer biedt aan om hen op hun levensweg fotografisch te begeleiden en hun strijd te portretteren. Ze stemmen in. Daarop ontstaan de volgende aangrijpende beelden, die tonen hoe dicht wanhoop, vreugde, rouw en hoop bij elkaar liggen. Hier duwt Cindy haar zoon door de gang van het “UC Davis Medical Center.” Ze wachten op de afname van beenmerg van Derek. Er zal getest worden of hij voor een beenmergtransplantatie in aanmerking komt. Tijdens dit bange wachten konden de twee best wat afleiding gebruiken. Cindy probeert de kleine Derek gerust te stellen en te troosten. De ingreep is namelijk erg pijnlijk. Als de jongen uit de narcose ontwaakt, schreeuwt hij het uit van de pijn. Tijdens een moment van rust krijgt de kleine Derek een liefdevolle massage van zijn moeder. De kanker heeft zijn organen en beenderen aangetast, en hij heeft nu de klok rond verzorging nodig. Cindy heeft haar schoonheidssalon opgegeven om voor Derek te kunnen zorgen. Ze zegt: “Ik zal alles doen wat nodig is om hem gelukkig te maken, om hem te laten lachen en te laten stralen.” Hier omhelst Cindy haar zoon als ze vernemen dat Derek opnieuw geopereerd moet worden om een tumor in zijn buik te laten verwijderen. Maar er zijn ook vreugdevolle momenten. Hier speelt Derek met zijn broer Mica en zijn vriend RJ. Ze zijn in een hotel in Tahoe waar ze uitgenodigd werden door de bekende basketbalspeler Chris Webber. Cindy had de uitstap georganiseerd nadat ze de speler had aangeschreven. Het was de eerste keer dat Derek in een hotel mocht overnachten. Derek houdt ervan om zijn moeder schrik aan te jagen en stunts uit te halen. Hij haat het ziekenhuis. Daarom is het voor Cindy niet eenvoudig om hem telkens mee naar het ziekenhuis te krijgen. Cindy kijkt angstig toe als de verpleegster haar zoon voorbereiden. Ze is erbij wanneer het zuurstofmasker wordt aangelegd, maar de ingreep zelf mag ze niet bijwonen. Ook Dereks’ broer is erbij als hij zich voorbereidt op de radiotherapie.

Zo vaak hij kan is hij erbij om Derek moed in te spreken. Met tranen in de ogen zit Derek in de onderzoekskamer van de kankerafdeling. Zijn moeder Cindy en arts William Hall proberen hem te overtuigen om verdere behandelingen te ondergaan om de tumoren te verkleinen en de pijn te verlichten. Cindy is wanhopig: “Derek, je zult sterven als je het niet doet.” Zijn antwoord: “Dat geeft niet! Ik kan niet meer mama. Breng me gewoon naar huis!” Ze sluiten een deal: Derek mag in de auto op de schoot van mama zitten en sturen. Dan stemt hij toch met de behandeling in. Enkele uren later wordt Cindy echter opnieuw door de dokters aangesproken. Ze verneemt dat Derek niet meer lang te leven heeft. De kanker zaait zich steeds meer uit. Als Derek ook een gezwel in zijn hersenen ontwikkelt, krijgt hij een blauw oog. Om hem een beetje op te beuren, schreven de serveersters van zijn lievelingsrestaurant een boodschap die hij aan de muur ophing. Derek heeft niet veel tijd meer en wordt steeds zwakker. Cindy schreef hem een brief waarin ze hem feliciteert voor zijn moed. Ze leest de brief steeds opnieuw voor in de hoop dat hij haar nog begrijpt. Op 28 april 2006 zoekt Cindy de kleding uit waarin Derek begraven zal worden. Op zijn T-shirt kleeft ze smiley’s die ze van het ziekenhuispersoneel gekregen heeft. De inmiddels helemaal uitgemergelde Derek heeft amper nog kracht om enkele stappen te wagen. Zijn buik is door de kanker helemaal opgeblazen, waardoor zelfs zijn broeken niet meer passen. Een ander gezwel in zijn hoofd zorgt ervoor dat hij het evenwicht niet meer kan bewaren. Cindy brengt nu 24 uur per dag aan zijn zijde door. We zijn nu 8 mei 2006. Derek neemt zware medicatie en kan nauwelijks nog spreken. Hij zit op het einde van zijn krachten, net zoals zijn moeder: “Ik ben zo uitgeput, maar ik moet gewoon bij hem zijn.”

Bekijk de beelden in de volgende video:

STEUN ONZE PAGINA MET EEN

DEEL DIT VERDER MET JE VRIENDEN EN FAMILIE!
Reageren

Wat vind je hier nou van? Reageer hieronder.

Lieve lezer, om in de toekomst nóg meer leuke verhalen uit te kunnen brengen, vragen wij je steun door ons EENMALIG een like te geven.
Het kost je niets en daar zijn wij erg mee geholpen.